حصیر بافی : دو نوع حصیر  بافته می شد : حصیری که با نوعی نی که در زبان محلی به آن "تیژن" می گویند و از آن برای جلوگیری از نفوذ باد و باران پشت پنجره و یا درب منازل استفاده می کردند .  

نوعی دیگری از حصیر وجود داشت که با یک نوع  از نی موجود در آب بندان به نام "واش" بافته می شد . این نوع از حصیر در اصطلاح محلی به آن "کوب" می گفتند ، بیشتر به دلیل نوع الیاف بکار رفته در آن خنک بوده و در تابستان به عنوان فرش از  آن استفاده می شده است . 

از فرشهائی که سابقا استفاده می شده دو نوع بوده که تماما ترکمنها آن را تهیه می کردند . 

یکی قالی ترکمنی بود که معمولا در اتاق پذیرائی استفاده می شد . و فرشی به نام نمد(با پشم کوسفند تهیه می شد) ، که در زمستان و فصل سرد در اتاق به عنوان زیرانداز استفاده می کردند . 

ب) جارو بافی : جارو های مختلفی برای رفت و روب درست می کنند 

-جاروئی که با ساقه درخت انار و ساقه نوعی دیگری از درخت خاردار که در زبان محلی "اسکلم تلی" می گویند درست می شده و برای تمیز کردن حیاط یا کوچه استفاده می کنند

-جاروی دیگری که به شکل خاص بافته می شود و ساقه آن در زمین کاشته می شد واز نوعی نی بود.وبرای اتاق و روی فرش استفاده می شود . از همین نوع جارو که دسته آنرا بلند تر درست می کردند برای تمیز کردن سقف (دیه زدن)نیز استفاده می شود.